تبلیغات
به و بلاگ اختصاصی پدل خوش آمدید - ازدواج به سبک پدلی
آرشیو مطالب
Archive
آیا از این وبلاگ راضی هستیــــــــید؟
Poll



لینک دوستان
Links
آمار وبلاگ
Stat
  • کل مطالب :
  • کل نویسندگان :
  • بازدید امروز :
  • باردید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • بازدید کلی :
  • پروفایل مدیر
    Profile Admin
    لینکدونی
    Linkdaily
    نویسندگان
    Author
    صفحات جانبی
    Extrapage
    سایر امکانات
    Script
    ازدواج به سبک پدلی -  شنبه 2 مهر 1390





    زدواج یکی از واجبات دین اسلام است که هرکدام از مذاهب آنرا به نحو خاصی پذیرفته اند که این  پذیرفتن  ها با  شرایط ویین خاصی همراه  است دردین اسلام درکشور ایران  در استانهرمزگان ودراین روستا هم برای این پیوند مقدس رسم و رسومهای خاصی  وجود  دارد  که برخی  معقول و برخی  نیمه معقول هستند .می دانیم که فکر وایده ها با شرایط خاص تغییر می کنند .ازدواج نیز مقوله ایست که با گذر زمان برخی از رسومات از آن کاسته وبرخی نیز افزوده شده است .رسم ورسوم ازدواج دراین منطقه نیز با گذر زمان دست  خوش تغییراتی شده که برخی به جا وبرخی نا به جا هستند در گذشته این والدین بودند که آینده فرزندانشان را می ساختند وفکروایده وتصمیماتی که اخذ می کردند همان آینده ی فرزندانشان بود انتخاب زوج وشریک زندگی نیزازجمله مسائلی بودکه والدین نه تنها اساسی داشتند بلکه ختم کلام حرف آنها بود.حتی در بسیاری از موارد دختر وپسرهیچ گونه اطلاعی از اینگونه وصلت ها نداشتند تا زمان برگزاری مراسم عقد .درگذشته بعد از اینکه مراسم عقد انجام میگرفت دختروپسرهمدیگر را ملاقات نمی کردند تا شب عروسی . درآن زمان برخی از عروسی ها به مدت هفت شبانه روز برگزار می شدوکم کم مردمبه سه شبانه روز قانع شدند

    ادامه....

    ازدواج یکی از واجبات دین اسلام است که هرکدام از مذاهب آنرا به نحو خاصی پذیرفته اند که این  پذیرفتن  ها با  شرایط

    ویین خاصی همراه  است دردین اسلام درکشور ایران  در استانهرمزگان ودراین روستا هم برای این پیوند مقدس رسم و رسومهای خاصی  وجود  دارد  که برخی  معقول و برخی  نیمه معقول هستند .می دانیم که فکر وایده ها با شرایط خاص تغییر می کنند .ازدواج نیز مقوله ایست که با گذر زمان برخی از رسومات از آن کاسته وبرخی نیز افزوده شده است .رسم ورسوم ازدواج دراین منطقه نیز با گذر زمان دست  خوش تغییراتی شده که برخی به جا وبرخی نا به جا هستند در گذشته این والدین بودند که آینده فرزندانشان را می ساختند وفکروایده وتصمیماتی که اخذ می کردند همان آینده ی فرزندانشان بود انتخاب زوج وشریک زندگی نیزازجمله مسائلی بودکه والدین نه تنها اساسی داشتند بلکه ختم کلام حرف آنها بود.حتی در بسیاری از موارد دختر وپسرهیچ گونه اطلاعی از اینگونه وصلت ها نداشتند تا زمان برگزاری مراسم عقد .درگذشته بعد از اینکه مراسم عقد انجام میگرفت دختروپسرهمدیگر را ملاقات نمی کردند تا شب عروسی . درآن زمان برخی از عروسی ها به مدت هفت شبانه روز برگزار می شدوکم کم مردمبه سه شبانه روز قانع شدند .شب اول حنا بندان ودوشب دیگر عروس  ها بیش تر لباس قرمزوسفید می پوشیدند .معمولا” شب اول ساده تر از شب های دیگر برگزارمی شدو شب آخر تا حدودی تجملاتی برگزار می شد.شب دوم عروسی خانواده دامادبه همراه مهمانها وداماد به خانه ی عروس می رفتند درحالیکه نزدیکان داماد هرکدام چمدانهای پراز لباس وسایرلوازم عروسی یا بالشت ، پتو ویا حنا برسرمیگذاشتند وبا صلوات وشاباش وارد میشدند وهمان شب نزدیکان داماد حدود یکی دوساعت ماندگار می شدند و سپس بهمراه خود دامادبه خانه برمی گردند فردای آن روز نیز همه ی اهالی روستا برای صبحانه و  نهاربه خانه ی عروس وداماد دعوت هستند .عصرآن روزمردان روستا ونزدیکان داماد مراسم مختصری را برای داماد می گیرند که اول به دست وپای داماد حنای کم رنگی   می بندند درحالی که پشت سر داماد وحتی بالشتی راکه دامادپایش را می گذارد به رنگ سبز می باشد.بعد از حنا بندان سروصورت داماد را اصلاح می کنندکه به گویش محلی به آن سر تراشنگ می گویند بعد از انجام این  مراسم مردان روستا داماد را سوار بر ماشین وبا جمعیت کثیری او را به آب انبار می بردند وآنجا داماد دست وپای حنایی و سر  و صورت خود را با آب برکه می شست ولباس خود را تعویض می کرد   و بعد ازآن نیز با  بدرقه ی عده زیادی از جوانان  و اهالی روستا که بیشتر با موتور یا  ماشین و حتی  درگذشته با پای پیاده ویا شتر داماد را از جلو خانه ی اقوام  و خود عروس رد  می کردند و خانواده ی عروس هم بر پشت بام  می ایستادند ونقل ونبات وشاباش بر سر داماد می ریختند.شب همان روز که شب آخر است اهالی روستا دوستان وآشنایان همه برای صرف  شام به  خانه ی عروس  و داماد  دعوت بودند چند ساعتی بعد از صرف شام  خانواده و دوستان داماد او را با صلوات و ساز ودهل به خانه ی عروس روانه می کردند که این بار داماد  به همراه خانواده به خانه بر نمی گردد و به مدت هفت روز درحجله که چندوقت قبل از عروسی بستگان ودوستان خانواده عروس می بندند ماندگار می شدند.
    بعد از هفت روز داماد به  همراه  خانواده اش به خانه  پدری می روند که این مراسم چون هفت روز بعد از عروسی  انجام می گیرد به مراسم هفته ای معروف است .هزینه عروسی دراین روستا ازقدیم تا حال برعهده داماد بوده وهست وخانواده عروس هیچ هزینه ای با بت مخارج  عروسی متقبل نمی شوند .اما درکنار همه ی این رسومات وآیین چیزی که میان  مردم بیش از هرچیز دیگر جلوه نمایی می کند صمیمیت وهمکاری اهالی روستا برای برگزاری مراسم عروسی بوداما درهرصورت بیشتر ازدواج ها در زمان های گذشته به اجبار والدین بود  و همچنین غفلت ها وبی توجهی های والدین باعث شده بود که آمار طلاق بسیار زیاد باشد. وجوانان به  مصلحت  والدین  تن به ازدواج هایی می دادند که  شاید می دانستند  سرانجامش به سایه ی منهدم کننده ی طلاق منجر می شود.

                                                                           
     

     

    اما با گذز زمان وپیشرفت فرهنگ ها وبا سواد  شدن خانواده ها رفته رفته این جوانان بودند که  برای     آینده            و زندگیمشترکشان تصمیم می گرفتند وانتخاب آنها بود که با  مشورت والدین آمیخته و ازدواجی مصلحت آمیز رخ می داد.رسم ورسوم ازدواج در این روستا نیز بنا بر همین پیشرفت هایفرهنگی تغییر پیدا کرد.درجامعه کنونی وضعیت کاملا” متفاوت با جامعه گذشته  است وجوانان آزادی بیان و اتخاب پیدا کرده اند واین جوانان هستند که شریک زندگی خود را انتخاب می کنند .گفت وگوهای اولیه دختر وپسر قبل از ازدواج وطرح پرسش و پاسخ ها باعث می شود که بعضی اولویت ها  مشخص شود و در صورتی که اولویت های مورد نظر دختر وپسر نسبتا” باهم منطبق باشند مبین آن است که دستیابی تفاهم بین آنها وجود دارد. بعد از بوجود آمدن برخی مشترکات پسر برای مدت طولانی  و یا کوتاه مدت به خانه ی دختر رفت و آمد می کند.  تا از  این طریق هم دختر را نشان کرده باشد وهم با دختر وخانواد ه اش بیشتر آشنا شود.وخانواده ی دختر نیز طی این رفت وآمدها پسر را می سنجند .پس از مدتی پسر، والدین خود را واردعرصه ی تصمیمات خود میکند.اغلب خانواده ها به نظرات جوانان اهمیت داده وبیشتر آنها چون محیط کوچک است خانواد ه ی دختر وخود او را می  شناسند و با خلقیات آنها تا حدودی آشنا هستند آنها بعد  از مدتی  رفت و آمد به خانه ی دختر این موضوع را در  میان اقوام مطرح  می کنند وبا بزرگتر ویا شورای محل به خواستگاری دختر می روند مراسم خواستگاری بدون هیچ تشریفاتی وحتی به دور از  چشم دیگران انجام میگیرد ودرصورت مثبت بودن جواب خواستگاری قرار مراسم عقد گذاشته می شود . درشب عقد منزل  عروس هیچ گونه  مراسمی  برگزار نمی شود ولی منزل داماد اغلب مراسمی مختصرویا مجلل برگزار می شود عاقد برای گرفتن رضایت با چند تن از بزرگان محل به خانه ی عروس می روند.وسپس برای جاری کردن صیغه ی عقدبه خانه داماد می رود.مجلس عقد درمنزل داماد اغلب  طی  مراسمی پر شور  برگزار می شود   که  این مراسم در  سال های گذشته  با هزینه  های هنگفتی برگزار می گردیده وحتی جوانانی که توانایی مالی چندانی ندارند نیز تحت تاثیر این فرهنگ ها قرار گرفته اند.یک شب بعد از مراسم عقد خانواده ی داماد  به همراه  بستگان به دیدن عروس خود می روند  که  اینگونه مراسم  ها  و بازدیدهای اضافه بعد از عقد وعروسی با هزینه های بالایی همراه است.مدتی بعد از مراسم عقد خانواده ی داماد حلقه ویا  سرویسی از طلا با چمدانی پراز لباس وسایر لوازم دیگر برای تثبیت این پیوند به عروس خود هدیه می دهند که این مراسم تنها با دعوت از بستگان دو خانواده ( عروس وداماد) و گاهی بدون  هیچ گونه تشریفاتی  انجام می گیرد.    درحا لیکه این  رسومات اضافه در گذشته  وجود   نداشت  و اگر  تا حدودی وجود داشت  کاملا” مختصر وبدون هیچ هزینه ای بود.اغلب جوانان این روستا حدود  دو یا  سه  سال  دوران عقد  خود را سپری می کنند وسپس خانواده ها در تکاپوی مراسم  عروسی هستند.مراسم  عروسی  همانند  قدیم  در دو  شب برگزار  می شود که برخی از رسومات از آن  کاسته و برخی نیز  افزوده  شده  است شب اول    که  همان شب حنا بندان  است  عروس  باید  لباس سبز  بپوشد وحتی پشت  سر ش نیز با     پارچه وگل های  سبز زیین می کنند .شب دوم    و شب آخر  با همان  رسم و رسوم  گذسته  برگزار می شود   اما  با  هزینه های  زیادتری که  بر دوش   خانواده ی داماد است  مراسم عروسی  در حال  حاضر کاملا”  مجلل تر  از گذشته  برگزار  می شود  و مراسم  مختصری که در  عصر روز عروسی برای داماد برگزار می شد از مد افتاده است.وهزینه های  صرف  شیرینی و شام  وسایر  لوازم عروسی  آنقدر زیادشده که جوانان مدت های زیادی را در  دوران  عقد سپری می کنند چون قادر به برگزاری اینچنین  مراسم هایی  نیستند از رسومات  پرهزینه ای که بین  مردم این  منطقه اوج  پیدا  کرده دادن هدایا وکاد و های گران بهایی است که به  عروس  و داماد هدیه می دهند. واین رسم به حدی جا افتاده است که دوستان و نزدیکان درجه یک عروس وداماد که توان خرید چنین هدایایی را ندارند خجالت می کشند برای عرض تبریک به دیدن عروس وداماد بروند .رسم دیگری که از گذشته تا به حال درمیان مردم رواج  داشته موضوع شیر بها یا به گویش محلی ( دستگیران )  است که  شب اول عروسی وقتی داماد را به خانه عروس می برند باید مبلغی را به عنوان شیر بها به مادر عروس ومادربزرگهای عروس بدهد که این مبلغ مقدار ثابتی ندارد وهرکس بنا بر توان  خود  آن را پرداخت  می کنند . بیشتر جوانان این روستا بعد از عروسی در منزل پدر یا پدر زن خود زندگی می کنند و خود برای  امرار  معاش  و ساختن  زندگی جدید در پی کسب وکار در  داخل و خارج   از شهر می روند وبرخی دیگر نیز با سفر به  کشورهای حوزه  خلیج فارس هزینه ی زندگی خود وهمسر خویش را فراهم می کنند.دراین منطقه رسمی به نام جهیزیه وجود ندارد و این داماد  است که باید علاوه بر سرپناهی برای خود تمام لوازم زندگی مشترک را فراهم کند.واین باهم بودن وبرای هم بودن است آغازیک زندگی مشترک...

     ارسال در ساعت 01:05 ق.ظ  نویسنده : جعفر خرمی  نظرات شما   | ادامه مطلب »
    مطالب گذشته